گاهی اوقات

احتیاج به یه آدمی داری٬
یه دوستی٬
که وایسته رو به ‌روت
که توی چشمات نگات کنه
و محکم بزنه تو گوشت
که تو٬ صورتت خم شه و دستت رو بذاری روی گونه‌ت و دوباره نگاش کنی
ببینی که خشمگینه٬
ببینی که از دستت عصبانیه
توی اخم صورتش ببینی که دوستت داره
ببینی که دوستته.
که نگاش کنی٬ همون‌جوری که دستت روی صورتیه که اون بهش کشیده زده٬
که بهت بگه « تو چته؟ بسه٬ به خودت بیا .. تو چته .. »
که سرت فریاد بکشه ..
که تو یه هو بلرزی٬
که بری بغلش٬
که بغلت کنه٬
همون دستی که کوبید تو صورتت رو بذاره رو سرت٬ توی موهات٬
که سرت رو فشار بده توی گودی‌ شونش٬
که تو چشمات رو ببندی٬
روی شونه‌ش گریه کنی٬
بلرزی٬
و با خودت فکر کنی که « تو واقعاً چته .. »

دوستان عزیزم من توی  نظر سنجی 

برترین

وبلاگ ماه شرکت کردم امیدوارم لطف  

شما

شامل حال من شود برای رای دادن به

لینک زیر بروید

 www.night-skin.com/topblog


 

معشوق من

  معشوق من 

 با آن تن برهنه ی بی شرم 

اینجا در قلب من حد و مرزی برای حضور تو نیست

به من نگو که چگونه بی تو زیستن را تمرین کنم

 مگر ماهی بیرون از آب میتواند نفس بکشد

مگر می شود هوا را از زندگیم برداری و من زنده بمانم

 بگو معنی تمرین چیست ؟

بریدن از چه چیز را تمرین کنم ؟

بریدن از خودم را ؟

مگر همیشه نگفتم که تو هم پاره ای از تن منی ...

از من نپرس که اشکهایم را برای چه به پروانه ها هدیه می دهم

همه می دانند که دروری تو روحم را می آزارد

تو خود پروانه ها را به من سپردی که میهمان لحظه های بی کسی ام باشند

نگاهتت را از چشمم برندار مرا از من نگیر ...

هوای سرد اینجا رو دوست ندارم

مرا عاشقانه در آغوش بگیر که سخت تنهام

 لیلی

تو از قبیله ليلی
من از قبیله مجنون
تو از سپيده و نوری
من از شقايق پر خون
تو ازقبیله دريا
من از نژاد کويرم
هميشه تشنه و غمگین
هميشه بی تو اسيرم  هميشه بی تو اسيرم
تو از قبيله ليلی آه
من از قبيله مجنون
حديث عشق من و تو
حديث ابر بهاری
به من چه می رسد ای دوست
از اين همه غم و زاری  از اين همه غم و زاری
تو از قبیله لبخند
من ازقبیله اندوه
فضای فاصله صد آه
فضای فاصله صد کوه  فضای فاصله صد کوه
تو از قبیله ليلی آه
من ازقبیله مجنون
تو از سپيده و نوری
من از شقايق پر خون

 ای مهربان تر از من با من 

در دستهای تو آیا کدام رمز بشارت نهفته بود؟

کز من دریغ کردی؟

   تنها تویی مثل پرنده های بهاری در آفتاب مثل زلال قطره باران صبحدم

مثل نسیم سرد سحر 

آواز مهربانی تو با من در کوچه باغهای محبت مثل شکوفه های 

سپید سیب ایثار سادگی است 

افسوس

آیا چه کس تو را از مهربان شدن با من مایوس می کند؟

                    یکی را دوست می دارم

در انزوایی که تو را عاشقانه در بر دارم

و حرارت وجودت را چون شیره ی گیاهی جادویی می مکم

و همه ی پیکر بی مثالت را درمی نوردم

از پیشانی تا لبانت

و از سینه تا نوک انگشتانت را

می بوسم

تا از آن به قله ی وجودت فایق آیم

و تو را در آغوش کشم

چون جلبکی که سنگ را

و رودخانه ای که دره را

و آبشاری که آسمان  را

تا از آنجا دری به سویم گشوده شود

دری به بهشت که با تو رنگ می گیرد

و بی تو به جهنمی سوزان بدل می شود

با من باش

چون خورشید در امتداد روز

و مهتاب در دل شب

و داروک در میانه ی برکه

و پرنده بر فراز ابر

و خرمالو در اوج درخت

با من باش

تا فتح شعر

که عاشقانه ترین غنایمم را نثار تو کنم

و زیباترین آوازهایم را برای تو سر دهم

و مدهوش کننده ترین سازهایم را برای تو به صدا درآورم

عشق من قلب من مهربانم

ای لبانم بوسه گاه بوسه ات

خیره چشمانم براه بوسه ات

ای تشنج های لذت در تنم

ای خطوط پیکرت پیراهنم

آه،میخواهم که بشکافم زهم

شادیم یکدم بیالاید به غم

آه،میخواهم که برخیزم ز جای

همچو ابری اشک ریزم های های

این دل تنگ من و این دود عود؟

در شبستان،زخمه های چنگ ورود؟

این فضای خالی و پروازها؟

این شب خاموش و این آوازها؟

یا مقلب القلوب والابصار

یا مدبر الیل و النهار

یا محول الحول والاحوال